Llugar bien amañosu pa la reflexón surrealista
08/03/2009
Camiento que lo máximo que fuimos dende cuantayá hasta güei foi cincuentapiés y yá ye numberar enforma pasao. L'otru día abarrunto que fuimos quincepiés, pue ser que llegáremos a ser ventipiés o trentapiés, pero non más.
El día que seyamos ciempiés, nenguna afatada al empar qu'inorante y apoltronada podrá facenos recular. Un ciempiés tien munchos pies pa que naide-y puea facer nunca dar pasos p'atrás.
Ciempiés na cai y un par d'ellos polo menos na Xunta Xeneral. El tiempu dirá. Per agora, había que tar y tuvimos, que cola que ta cayendo ye abondo.
Saludos.
A min paecióme poca xente la que tuvimos n'Uviéu l'otru día. Pero sedrá que soi un románticu ;) Gracies xanu pola to visita. Vémonos.
Ojala fueramos cienpies, hay cosas que las hariamos muy pero que muy rapidas, pero el gasto en la zapateria seria astronomico!

Amestar feed a:
Contautar col autor |
Archivu
| Quies facer un Blog equí
Sitiu desendolcáu, diseñáu y xestionáu 100% con Software llibre: GNU/linux, GIMP, PHP, MYSQL, APACHE, ...