Llugar bien amañosu pa la reflexón surrealista
06/01/2008
Sobre too dende la Segunda Guerra Mundial la ciencia amosó'l so potencial poder pa tresformar la sociedá y percorrió la conciencia de parte del mundu. La ciencia pasó a ser tema d'estáu (de los estaos modernos, claro, non d'aquellos que nun saben nin que ye un interruptor). Lo que voi facer con esti blog ye dexar equí reflexones al rodiu la ciencia col enfotu de que la xente tenga una idea más amplia de lo que ye'l fechu científico. Nun hai que pensar que la ciencia vive na torre de marfil (como pensaben los positivistes d'entamu de sieglu) al marxe de la sociedá, sinón que la ciencia ye un conxuntu d'idees, teoríes, científicos y persones o organismos que la financien y qu'empobinen les sos investigaciones y xente o organismos que la reciben. Toos tan nun conxuntu, como un engranaxe mecánicu cada pieza ye importante. ¿Fabricaríense bombes Napalm si nun hubiera países que les fueren a usar escontra persones?, ¿empobinaríase la investigación en medicamentos pa enfermedaes cróniques si nun hubiera pacientes que les mercaren?...
Nel tema de la ciencia, toos y toes tenemos daqué que dicir, nun ye cuestión namás de «científicos» y ello pasa por tar informaos y ser críticos (un gran retu na nuestra sociedá), divulgar la ciencia y alfabetizar teunolóxicamente. Considero la ciencia una gran ferramienta pa tresformar la sociedá, pero de lo que se trata ye de facelo ¿en qué sentíu?, ¿de qué mou? Una de les grandes mentires que nos ficieron creer en plenu sieglu XX foi aquella qu'Armstrong dixo al pisar la Lluna «Un pequeñu pasu pa un home, pero un gran saltu pa la humanidá», ¿pa qué humanidá?, ¿de verdá qu'esi fechu históricu camudó la vida de les persones del nomáu tercer mundu? Camiento qu'hai etnies, families, tribus enteres que siguen bien probetayes ensin agua potable que llevase a la boca, ¿o ye qu'ellos nun son parte de la humanidá?
En 1845 K. Marx escribió Die Philosophen haben die Welt nur verschieden interpretiert; es kömmt drauf an, sie zu verändern, famosa tesis númberu 11 sobre Feuerbach. Traducío al asturianu vien a dicir que los filósofos nun ficieron otra cosa qu'esplicar el mundu; pero de lo que se trata ye de tresformalu. Cierto ye que taba falando d'un contestu y cambéu social pal obreru, pero ¿por qué nun ha d'entendese nun contestu más ampliu? Les pallabres de K. Marx siguen vixentes anguaño. Nun se trata de filosofar dende'l despachu faciendo xuegos malabares coles pallabres (pa eso tan los crucigrames). Trátase de tresformar el mundu, y la ciencia pue facelo (ha de facelo) siempre embaxo l'abellugu de la filosofía (como reflexón crítica). Los filósofos nun ficieron otra cosa qu'esplicar el mundu y de lo que se trata ye de tresformalu, sí, pero tresformalu d'un mou determináu, non de cualquiera. Equí, y yá pa dexar claro ciertes coses, va falase de filosofía de la ciencia y la teunoloxía, divulgación científica, reflexones sobre la ciencia... pero non de teoría científica.
27/12/2007
Güei cumple años esti requexu p'amontonar pallabres. A pocos díes d'un añu menos de que nos coma la mierda que tiramos pel mundu, sigo con esti enfotu na llingua.
N'entamando l'añu, pondre-y lema a esti espaciu, llendando la temática sobre ún de los pocos temes que me ronden pela tiesta. Mientres que decido y non, les lluces de la ciudá acueyen la vergüenza y el servilismu. Un home diz verdaes en prensa que terminarán como'l papel de regalu, escaecíes pela basura de dalgún contenedor.
Y depués la rutina, l'aborregamientu dende'l capital. Y esti llugarín cumpliendo años.
18/12/2007
Calendiaños que mos trepabunden peles vidayes. Pimplenitú de güeyos per onde cuela la fatura y l'asoceder frío. Estázase'l valir, aporten les coses importantes al estoyu del escazu.
Hai manguarones a pandiar nestes fechures y nada queda esperar. Pel caleyu que diba a escuela pañaba mores. Agora namás queden pantasmes que morrerán conmigo y formigón. Depués d'aquello nada. Escaeciertos qu'amenorguen la visión de lo qu'importa. Hai cestos navidiegos que se mercan col bon xacíu. Lo demás ta nel formigón, cola babayonería y los tunturrones.
10/12/2007
Si daqué quedó claro na última (y primera) xunta de blogueros y blogueres en llingua asturiana ye que, como camentaba'l blogueru de Pingarates, la mayoría de los blogs n'asturianu tienden a ser rellectures de les noticies en prensa. Lo que vien a significar que más o menos toos y toes falamos de lo mesmo.
Ye cierto qu'hai blogs qu'entamen a tar especialiazos o a monotematizase, y esto ha de ser bono pa la llingua asturiana y la blogsfera n'asturianu en xeneral. Dende qu'apaeciere Esbilla.net creo que yá hai un llugar afayadizu pa enllazar noticies de prensa (dixital) y llueu comentales, anque de momentu tea entovía arrancando'l proyeutu. Poro, voi ver si atopo un tema al que dedicar esti modestu llugarín pa diversificar la blogsfera.
Tuve faciendo dalgunos cambeos estéticos al blog pa dir preparándome y espero que pal día 27 d'avientu tenga decidío en qué asuntu concretu voi gastar equí les pallabres. Será entós, cuando'l lema que carauterizó esti blog (llugar bien amañosu pa la reflexón y la crítica en llingua asturiana) camude un poquiñín pa que'l llector fortuitu (pocos más voi tener, sélo) tenga un poco claro onde cayó.
Y si dalguién s'entrugó por qué'l 27 d'avientu ye l'escoyíu pal renacimientu de La esfoyaza y non otru día, comenta-y qu'esi día cumplirá dos añinos la criatura. Yá veis lo grande que ta yá.
07/12/2007
Magar vengan los años llueu con razones,
con mentires aduces repitíes,
quiero dexar constancia y dexo
que te quixi, que'l mio oficiu yes tu,
el d'aprendete,
y depués, si'l tiempu nos atrapa
nel agua tramposo de la vida,
volver enquivocanos pa siguir xuntos
como agora,
porque l'arte de ser nuevos ye siempre
privilexu d'unos pocos.
Esti ye un poema de Berta Piñán (pa min de los meyores escritos por ella) asoleyáu nel so poemariu Vida Privada (premiu «Teodoro Cuesta» de poesía nel añu 1991). Como en tolos poemes, nun esiste la interpretación correuta. Caún y caúna pue echar lluz sobre ellos dependiendo de les sos propies vivencies magar nun los escribiera. El poema dexa de ser del autor/a p'amoldase a caún de los llectores. Namás asina la poesía trespasa la muerte pa ser eterno. Si me gusta un poema nun ye porque fala del poeta, ye porque fala de min y nél amiya parte de quien soi. Asina, el poeta fala de lo que nos pasa a tolos llectores. Anque nun lo sepa.
Ehí va una interpretación más d'esti poema de Berta. ¿Y si en cuentes d'un amor hacia una persona, como se tendría avezao a pensar nuna primera llectura llixera, tuviera falando d'un amor a una llingua tan cayonca como aquella na que ta escrito esto? Volvéi a lleer agora'l poema pensando nello. ¿Verdá qu'esta manera d'entender el poema tamién encaxa?
Canal Blogs sigue equí l'actualidá de la blogsfera n'asturianu
Esbilla portal d'enllaces a noticies unviaes polos internautes
Ayeri ye güei L´escaecíu Gracies pola bienvenida collaciu, a siguir p'alantre. Un [...]
Ayeri ye güei Ricardo El to sitiu bien prestosu tamién, Rafa.
Ayeri ye güei cuandodespertoeldinosaurio He visitado tu blog y me ha gustado [...]
Ayeri ye güei Ricardo Por desgracia, eso paez compañeru...
Ayeri ye güei El xanu\'l caborniu Y mañana ye ayeri, porque los sinvergüences son [...]
Amestar feed a:
Contautar col autor |
Archivu
| Quies facer un Blog equí
Sitiu desendolcáu, diseñáu y xestionáu 100% con Software llibre: GNU/linux, GIMP, PHP, MYSQL, APACHE, ...
